Archive for the 'μετανάστες' Category

Mar 31 2012

Αντιφασιστική διαδήλωση στου ζωγράφου 3/4!

Comments Off on Αντιφασιστική διαδήλωση στου ζωγράφου 3/4!

Mar 31 2012

Φασίστες δεν το πάτε καλά.

ανακοίνωση για τα γεγονότα Πέμπτη 29-3
 

1η ανακοίνωση για την επίθεση περίπου 25 φασιστοειδών στη ΦΜΣ και τα γεγονότα που ακολούθησαν. Ενάντια στην παραπληροφόρηση των ΜΜΕ.

Πέμπτη 29/03 νωρίς το μεσημέρι. Περίπου 25 μπραβοφασιστοειδή με οδηγητή τον Καραγιώργο (40χρονος “φοιτητής” με άκρες σε μαφία και νεοναζί), τον αρχηγό της παράταξης “Νέοι Ορίζοντες” (ακροδεξιά φοιτητική παράταξη -βιτρίνα για μια επιχείρηση που οργανώνει εκδρομές και βραδιές σε σκυλάδικα και “δραστηριοποιείται” στη Φιλοσοφική σχολή του ΕΚΠΑ), εισέβαλαν οργανωμένα, χωρισμένοι σε τουλάχιστον δύο ομάδες με λοστούς, πτυσσόμενα γκλοπς, μπουφάν μηχανής και κράνη στη ΦΜΣ χτυπώντας όποιον φοιτητή έβρισκαν μπροστά τους. Αφού πέρασαν απ’ τους κεντρικούς διαδρόμους του μαθηματικού και του φυσικού, εισέβαλαν στο αμφιθέατρο Ίππαρχος όπου ήταν προγραμματισμένη να γίνει η γενική συνέλευση του συλλόγου φοιτητών φυσικού. Αφού διέλυσαν τη συνέλευση χτυπώντας και τραμπουκίζοντας τους φοιτητές-τριες που βρισκόντουσαν κοντά στις πόρτες και τραυμάτισαν σοβαρά φοιτητή που αμύνθηκε στις επιθέσεις, κινήθηκαν οργανωμένα υπό τις εντολές του αρχηγού τους προς το αίθριο του φυσικομαθηματικού και συγκεκριμένα προς το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι.

Εκείνη την ώρα 7 σύντροφοι απ’ το αυτόνομο σχήμα βρισκόμασταν μέσα στο στέκι και απ’ έξω, στο αίθριο. Αφού τους αντιληφθήκαμε τρέξαμε προς το άνοιγμα του μαθηματικού όπου υπήρξε οπτική επαφή. Εκεί πραγματοποιήθηκε συμπλοκή με 15 εξ αυτών. Παρότι αριθμητικά λιγότεροι και με ελάχιστο εξοπλισμό καταφέραμε και αντισταθήκαμε σθεναρά όσο μπορούσαμε μέχρι που μαζεύτηκαν όλοι από δαύτους. Όσοι καταφέραμε και μείναμε μαζί, υποχωρήσαμε σταδιακά προς το παρκινγκ του μαθηματικού κάνοντας εκκλήσεις σε φοιτητές που έτρεχαν πανικόβλητοι, να υπερασπιστούν το άσυλο και  την αξιοπρέπεια τους απέναντι στους σύγχρονους ταγματασφαλίτες. Πρώτοι και καλύτεροι οι “κομμουνιστές” της ΚΝΕ που έβαλαν τα πόδια στη πλάτη κι έγιναν καπνός, σε αντίθεση με άλλους φοιτητές αριστερών παρατάξεων που στάθηκαν αξιοπρεπώς. Στο παρκινγκ τελείωσαν όλα, αφού μεσολάβησε φοιτητής που τους οδήγησε στο αίθριο και από εκεί εξαφανίστηκαν.

Η αντίδραση ήτανε άμεση, σε μία ώρα είχαμε μαζευτεί 300 άτομα κυρίως φοιτητές αλλά και κάτοικοι απ’ τις γύρω περιοχές. Πραγματοποιήσαμε πορεία μέσα στην πανεπιστημιούπολη, βγήκαμε στις γειτονιές του ζωγράφου όπου ο αριθμός της πορείας άγγιξε τα 400 άτομα, (στη Παπάγου σπάστηκαν τα γραφεία των φασιστοκυπρίων της ΔΡΑΣΙΣ ΚΕΣ από οργισμένους αντιφασίστες), μπήκαμε ξανά στην Πανεπιστημιούπολη όπου και καταλήξαμε στη φιλοσοφική στην οποία ως επιπλέον απάντηση ισοπεδώθηκαν τα γραφεία της παράταξης «Νέοι Ορίζοντες».

Συνάδελφοι, συναγωνιστές και σύντροφοι επαγρυπνείτε. Η επίθεση δεν ήταν τυχαία. Όλοι ξέρουμε τι γίνεται με τα πογκρόμ σε μετανάστες στις γειτονιές κι έξω απ’ τις σχολές του κέντρου της Αθήνας. Ο φασισμός καλπάζει, δεν είναι μια μακρινή κατάσταση του παρελθόντος ή του μέλλοντος, είμαι μια ιστορική διαδικασία που συμβαίνει στο τώρα και οξύνεται σε καιρούς κρίσης. Οι φασίστες είναι το μακρύ χέρι των αφεντικών. Η καπιταλιστική τάξη χρησιμοποιεί όλα της τα όπλα για να τσακίσει τις κοινωνικές –ταξικές αντιστάσεις που οξύνονται συνεχώς και για να τρομοκρατήσει τους αγωνιζόμενους ανθρώπους. Καμία ανοχή στο παρακράτος και τον φασισμό. Δεν υπάρχει πεδίο διαλόγου και συνεννόησης με τους εχθρούς της τάξης μας και της ελευθερίας!

Να τους τσακίσουμε!

Comments Off on Φασίστες δεν το πάτε καλά.

Mar 31 2012

Αλγεβρικές θεωρίες στην κρυπτογραφία… Το τμήμα μαθηματικών στην υπηρεσία των ενόπλων δυνάμεων

«Μεγάλο φάσμα της σύγχρονης επιστημονικής έρευνας σε τομείς ενδιαφέροντος της Στρατιωτικής Επιστήμης βασίζεται στην εφαρμογή κρυπτογραφικών μεθόδων. Ιδιαιτέρως η μαθηματική σκέψη και μεθοδολογία εφαρμόζονται ευρύτατα. Η κατασκευή σχετικών υποδειγμάτων αποτελεί το επίκεντρο πολλών επιστημονικών εργασιών. Στην Ελλάδα δεν έχει πραγματοποιηθεί ένα Συνέδριο που να εστιάζεται σε θεματικές περιοχές και τομείς εφαρμογής της Κρυπτογραφίας. Στο πλαίσιο της προαγωγής των Μαθηματικών και των εφαρμογών τους, η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ), το Μαθηματικό Τμήμα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) και η Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία (ΕΜΕ) διοργανώνουν στην έδρα της ΣΣΕ το πρώτο Συνέδριο με αντικείμενο την Κρυπτογραφία και εφαρμογές στις Ένοπλες Δυνάμεις.» 

Απόσπασμα απ’ το έντυπο περίληψης συνεδρίου

Ένας συρφετός καθηγητών, θεολόγων επιστημόνων (που για την προαγωγή του «ιερού» τους δισκοπότηρου / επιστημονικού αντικειμένου «κάνουνε παπάδες»), αρχιρουφιάνων και πρακτόρων της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), εκπροσώπων κρατικών αμυντικών βιομηχανιών και στρατόκαυλων πάσης φύσεως (ΓΕΣ, ΓΕΕΘΑ, ΥΠΕΘΑ) θα παρευρεθεί στις 6 Απριλίου στο συνέδριο που διοργανώνουν από κοινού το τμήμα Μαθηματικών, η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και η Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία με αντικείμενο την Κρυπτογραφία και εφαρμογές στις ένοπλες δυνάμεις. Εμείς που γεμίσαμε την ωραία και φρεσκοβαμμένη σχολή μας με αντιφασιστικά / αντιμιλιταριστικά συνθήματα και γράψαμε αυτήν την προκήρυξη, θεωρούμε  ότι αυτό το συνέδριο δεν είναι απλά πρόκληση σε μια περίοδο που τα κονδύλια για το κόστος φοίτησης μας (σίτιση, στέγαση, συγγράμματα)  αλλά και για τα λειτουργικά έξοδα των ΑΕΙ/ΤΕΙ μειώνονται συνεχώς με την προοπτική του λουκέτου σε πολλά ιδρύματα. Είναι μια κίνηση που εντάσσεται σ’ ένα συνολικότερο πλαίσιο που λέει ότι όσο η καπιταλιστική κρίση οξύνεται, η διαχείριση της απ’ την πλευρά των αφεντικών για την υπέρβαση της υπέρ του κεφαλαίου και εναντίων ολόκληρης της εργατικής τάξης θα γίνεται όλο και βιαιότερη. Όσο η ένταση και τα μέτωπα του ταξικού πολέμου θα αυξάνονται, ο στρατός θα εμφανίζεται όλο και περισσότερο συχνά στις πόλεις ακριβώς σαν η έσχατη και απόλυτη λύση τάξης και ασφάλειας. Ο στρατός παντού στον κόσμο, είναι ο πιο σοβαρός εγγυητής του ταξικού πολέμου που μαίνεται εις βάρος μας.  Με πιο πρόσφατα παραδείγματα αυτά της βόρειας Αφρικής των αραβικών εξεγέρσεων, όπου οι εξεγερμένοι συγκρούονται μέχρι σήμερα με τα μεταβατικά ή μη στρατιωτικά τους καθεστώτα.

Κι αν όλα αυτά μας φαίνονται μακρινά δεν έχουμε παρά να πάμε μέχρι το Κιλκίς όπου ο ελληνικός στρατός τον Φλεβάρη του 2011 έκανε ασκήσεις αντιμετώπισης/διαχείρησης πλήθους-διαδηλωτών. Εικόνα από το μέλλον; Βλέπουμε ότι για να συνεχίσει την άπληστη και αιμοβόρα κερδοφορία του, το κεφάλαιο αναδιαρθρώνεται τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά. Οικονομικά με τα μνημόνια και πολιτικά με την τρομοκρατία του χρέους, τις κυβερνήσεις εθνικής ενότητας πακέτο με το στήσιμο ενός μπατσοστρατιωτικού συμπλέγματος, που περιλαμβάνει την ιδιότυπη κατοχή ζωνών του κέντρου από τους μπάτσους, τις παρακρατικές/παραστρατιωτικές οργανώσεις, την αύξηση της υποχρεωτικής θητείας. Ο θεσμός της καταστολής αυξάνεται τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά με την αστυνομία να στρατιωτικοποιείται και το στρατό να «αστυνομικοποιεί» το ρόλο του. Όλα αυτά για την καταπολέμηση του «εσωτερικού εχθρού», του αντικαπιταλιστικού-ανταγωνιστικού κινήματος.

Τα αφεντικά όμως επιστρατεύουν άλλοτε το μαστίγιο (μπατσοκρατία) και άλλοτε το καρότο(εθνική ενότητα, εθνική ανάπτυξη) για να επιβάλλουν τα συμφέροντα τους. Από τη μία τα ελληνικά με τα τούρκικα αφεντικά κάνουν «χρυσές δουλειές»* και από την άλλη στο εσωτερικό των χωρών σπέρνουν το δηλητήριο του εθνικισμού και των σωτήρων για τη χώρα εθνικών διεκδικήσεων, για να δικαιολογήσουν τη διατήρηση ή αύξηση των δαπανών για αστυνομικούς και στρατιωτικούς εξοπλισμούς. *(Αύξηση ελληνικών εξαγωγών προς Τουρκία κατά 118,5% (1.8 δις δολάρια) το πρώτο 8μηνο του 2011. Το Μάιο του 2011 ο Ερντογάν με 10 υπουργούς και μια στρατιά επιχειρηματιών υπογράφουν 21 εμπορικές συμφωνίες με το ελληνικό κεφάλαιο και κράτος. Το τούρκικο προλεταριάτο το ξεζουμίζουν περίπου 360 ελληνικές εταιρίες, με επενδύσεις πάνω από 6 δις. Ευρώ)

Τα πολεμικά επεισόδια και ο συνακόλουθος «πατριωτικός πυρετός» θα ήταν αφενός ένας πολύ «καλός» αντιπερισπασμός στις αντιστάσεις που αναπτύσσονται στο εσωτερικό των χωρών, που εμπλέκονται σ’ αυτό το παιχνίδι, αφετέρου αποτελούν ευκαιρία για νόμιμο εμπόριο όπλων και εξόντωση των περισσευούμενων εργαζομένων (λύνοντας και το πρόβλημα της ανεργίας για τα αφεντικά μας) στο βωμό των εθνικών διεκδικήσεων και των συμφερόντων των αφεντικών. Το ελληνικό κράτος μπορεί να μην απειλείται άμεσα παρόλα αυτά σε κάθε ευκαιρία που του δίνεται στέλνει τον στρατό του (Σομαλία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη κτλ.) για να εξασφαλίσει τις μπίζνες και τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης και των κάθε φορά σύμμαχων της, δημιουργώντας στρατιές μεταναστών. Ο ίδιος στρατός που βομβαρδίζει τις πατρίδες τους, τους σκοτώνει στον Έβρο και το Αιγαίο συμμετέχοντας στην ευρωπαϊκή συνοριοφύλαξη της Frontex.

Γυρίζοντας πάλι πίσω στο πανεπιστήμιο, όπως έλεγαν και κάποιοι σύντροφοι, το πανεπιστήμιο στον καπιταλισμό δεν έχει δική του ιστορία: η ιστορία του είναι η ιστορία του κεφαλαίου. Η θεμελιώδης λειτουργία του είναι η αναπαραγωγή της σχέσης μεταξύ κεφαλαίου κι εργασίας. «Ωστόσο, καθώς δεν είναι ένας “κανονικός” οργανισμός που μπορεί να αγοραστεί ή να πωληθεί, που αποφέρει κέρδη στους επενδυτές του, το δημόσιο πανεπιστήμιο παρολ’ αυτά διεξάγει αυτήν την λειτουργία του όσο πιο αποτελεσματικά μπορεί, προσπαθώντας όλο και περισσότερο να μοιάσει στους ιδιωτικούς εταιριακούς ανταγωνιστές του. Είμαστε μάρτυρες του τέλους αυτής της διαδικασίας, όπου η πρόσοψη του ακαδημαϊκού θεσμού ξεθωριάζει ολικά για να ξεπροβάλει η εταιριακή παραγωγική διαδικασία.» Ο νέος -νόμος πλαίσιο και η σταδιακή εφαρμογή του ανοίγει πόρτες σε επιχειρηματίες να επενδύσουν περαιτέρω, μετατρέποντας όμως ακόμα και το ίδιο το πανεπιστήμιο σε επιχείρηση. Για ποιο λόγο να μην συνεργάζεται σε καιρούς κρίσης με την πιο κερδοφόρο επιχείρηση: αυτή του πολέμου; Σίγουρες επενδύσεις. Σταθερή χρηματοδότηση. Όλα οκ.

Μια ημερίδα του μαθηματικού με τον ελληνικό στρατό/ελληνικό ιμπεριαλισμό/ κατασταλτικό μηχανισμό και με τη συμμετοχή των καθηγητών μας Λάπα, Ράπτη, Αθανασιάδη, Βάρσο, Καλογερόπουλο, μπορεί μερικούς να μην τους ανατριχιάζει και πολύ όμως εμάς. Πέρα από τα παραπάνω, έχουμε κι έναν επιπλέον λόγο να είμαστε αντίθετοι σ’ αυτή την ημερίδα από θέση αρχής ενάντια στον στρατό. Είναι από τις βασικότερες δομές μέσα από τις οποίες οι νέοι μαθαίνουν να πειθαρχούν άκριτα σε εντολές, μάθημα που στην ταξική κοινωνία που ζούμε είναι καίριας σημασίας για τα αφεντικά. Η σημασία του να μάθεις να σέβεσαι την ιεραρχία με κόστος την προσωπική σου αξιοπρέπεια. Η σημασία του να μάθεις να ρουφιανεύεις και να συμμαχείς με τους ανώτερους σου για να την βγάλεις καθαρή. Κάτι που χρειάζεται να έχεις εμπεδώσει όταν πιάσεις δουλειά…Όπως γράψαμε και στους τοίχους της σχολής μας, δεν ερευνούμε για μπάτσους και στρατούς, δεν πολεμάμε για αφεντικά και πατρίδες. Πόλεμο στον πόλεμο.

Αυτόνομο * Σχήμα ΦΜΣ

Comments Off on Αλγεβρικές θεωρίες στην κρυπτογραφία… Το τμήμα μαθηματικών στην υπηρεσία των ενόπλων δυνάμεων

Mar 24 2011

Προβολή και συζήτηση στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι φυσικομαθηματικού

Πέμπτη 24/3 ώρα 15.00 θα προβληθεί στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι φυσικομαθηματικού ( στο αίθριο) η ταινία "οι έλληνες της χαϊδελβάργης" και θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα " η μεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους και ο ρατσισμός".  Λίγα λόγια για την ταινία:

"Το 1974, και με αφορμή έναν αυθόρμητο έρανο για την Κύπρο, οι Έλληνες περιοχής Χαϊδελβέργης Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, αφού συνειδητοποιούν πώς η διεκδίκηση των αιτημάτων τους μπορεί να επιτευχθεί ομαδικά και όχι ατομικά, αποφασίζουν την ίδρυση της Ελληνικής Κοινότητας Χαϊδελβέργης.
Για την πλατύτερη δημοσιότητα των προβλημάτων πού αντιμετωπίζουν οι ξένοι εργάτες στην Γερμανία, η Γενική Συνέλευση της Κοινότητας σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Λευτέρη Ξανθόπουλο, αποφασίζουν την Άνοιξη του 1976 την δημιουργία μιας ταινίας. Η παραγωγή χρηματοδοτείται από εθελοντικές εισφορές των Ελλήνων της περιοχές. Το συνεργείο εργάζεται εθελοντικά.
Η ταινία με τον τίτλο "Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης" πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1976 όπου και βραβεύτηκε με το δεύτερο βραβείο ταινίας μικρού μήκους, επαινέθηκε δε από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ) "για την σοβαρότητα και τη συνέπεια στη αντιμετώπιση ενός κοινωνικοπολιτικού προβλήματος και την αρτιότητα της κινηματογραφικής της γραφής". Τον επόμενο χρόνο η ταινία προβλήθηκε στην Γερμανική τηλεόραση σ' ένα δίωρο πρόγραμμα αφιερωμένο στα προβλήματα των Ελλήνων εργαζομένων στην Γερμανία όπου και απέσπασε το Πρώτο Βραβείο του ZDF τον Ιανουάριο του 1978.
Η " Ελληνική Κοινότητα Χαϊδελβέργης" ερευνά και ανατέμνει το μεταναστευτικό ζήτημα από τη θέση ενός συλλογικού οργάνου, της Κοινότητας, αποτελεί δε το πρώτο μέρος της Τριλογίας της Ρωμιοσύνης (τριλογία του ξεριζωμού και της προσφυγιάς). Το δεύτερο μέρος, "Ο Γιώργος από τα Σωτηριάνικα" γυρίστηκε το 1978. Ή τριλογία κλείνει το 1982 με την ταινία "Στα Τουρκοβούνια".
Το σενάριο, ή σκηνοθεσία και το μοντάζ της "Χαϊδελβέργης" είναι του Λευτέρη Ξανθόπουλου, ή φωτογραφία του Μιχάλη Ρόκου."

Comments Off on Προβολή και συζήτηση στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι φυσικομαθηματικού

Feb 03 2011

Τελικά, πότε θα είμαστε “έτοιμοι” να υπερασπιστούμε το πανεπιστημιακό άσυλο;

Τη Δευτέρα ο «Μπουμπούκος» αναρωτιότανε φωναχτά στην εκπομπή του Χατζηνικολάου:

-Ποια η χρησιμότητα του «πανεπιστημιακού και ακαδημαϊκού ασύλου»; Δεν ζούμε σε δημοκρατία; Δεν υπάρχει ελευθερία λόγου στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία;

Αντίστοιχες «εύλογες» αμφισβητήσεις κατατίθενται για την «ελευθερία των ιδεών» στο ελληνικό πανεπιστήμιο, όταν πχ δεν μπορεί να πραγματοποιήσει ανεμπόδιστα μια ομιλία ένας βουλευτής του ΛΑΟΣ ή ακόμα και ο Πάγκαλος.

Η «ρεαλιστική» επίθεση με «λογικά» επιχειρήματα από το σύγχρονο καθεστώς, δεν είναι καινούρια ανακάλυψη…  «Μπορεί η Ελλάδα να νομιμοποιεί ΚΑΘΕ μετανάστη; Αν η αστυνομία εφαρμόσει τα αριστερά αιτήματα και δεν οπλοφορεί ή φέρει δακρυγόνα, δε θα δεχτεί αμείλικτη επίθεση από τους διαδηλωτές;» και τόσα άλλα που αναπαράγονται καθημερινά από τον «κοινό νου». Αλλά ας επικεντρωθούμε στο άσυλο και στη δημοκρατία.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΥΣΗ

Το πανεπιστημιακό άσυλο στην παγκόσμια κοινότητα είναι μια συμβολική διακήρυξη αρχών που βασίζεται στη διαμάχη του Διαφωτισμού κόντρα στα θεοκρατικά καθεστώτα και την Ελέω Θεού Βασιλεία. Είναι, απλά, μια κατοχύρωση για να μην παρεμποδίζεται  πχ το μάθημα της Βιολογίας ή της Ιστορίας. Αντίθετα, τα αμερικανικά πανεπιστήμια πχ είναι ανοιχτά σε κάθε αστυνομική παρέμβαση. Η επέμβαση στο Μπέρκλεϋ στη δεκαετία του '60 , μπορεί να είναι σταθμός στο παγκόσμιο κίνημα, μπορεί να έχει εμπνεύσει τραγούδια και ταινίες (όπως το «Φράουλες και Αίμα») αλλά ήταν απόλυτα «νόμιμη». Η ελευθερία του λόγου, μάλιστα, χρησιμεύει και σαν άλλοθι σε παρακρατικά και θρησκοληπτικά λόμπυ να προπαγανδίζουν ανοιχτά ανιστόρητες και αντιεπιστημονικές απόψεις, με μόνο σκοπό το «ξήλωμα» της αριστερής διανόησης που κυριαρχεί από τη δεκαετία του '70 σε πολλά πανεπιστήμια της Δύσης. Ομάδες πχ που εναντιώνονται στη Θεωρία της Εξέλ! ιξης του Δαρβίνου, που θεωρούν την οικολογική καταστροφή του πλανήτη και το Φαινόμενο του Θερμοκηπίου σαν κομμουνιστική προπαγάνδα, υποστηρίζουν με ψευδεπίγραφα και επιστημονικοφανή επιχειρήματα τη θρησκευτική εκδοχή για τον Άνθρωπο και τη Φύση.

Το ελληνικό πανεπιστημιακό άσυλο δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό της δύσης.

Προέρχεται από την παράδοση του αριστερού κοινωνικού κινήματος της δεκαετίας του '70 που έθετε μία βασική αμφισβήτηση με μεγάλη λαϊκή απήχηση…

Σύμφωνα με αυτήν, το Ελληνικό Κράτος και τα σώματα ασφαλείας είναι συνέχεια του δικτατορικού καθεστώτος και είναι, εν δυνάμει, αντίθετοι και εχθρικοί στις λαϊκές μάζες. Γι' αυτό πρέπει να υπάρχουν δημοκρατικές δικλείδες ασφαλείας ανάμεσα στο Λαό και στην Ελληνική Πολιτεία.

Αν δούμε τις αρχικές διατάξεις  του 1982 ο νόμος φτιάχτηκε με εξαιρετική σαφήνεια προς δύο κατευθύνσεις: να παρεμποδίζει ρητά την επέμβαση των σωμάτων ασφαλείας  και να καθιστά ανίσχυρη την καθηγητική ιεραρχία, αφού η επιτροπή ασύλου απαρτίζεται και από μέλη του ΔΕΠ  αλλά και από φοιτητές. Ακόμα και οι μη αυτόφωρες, αλλά κακουργηματικές πράξεις έπρεπε να ελεγχθούν από το πανεπιστημιακό και λαϊκό κίνημα για να διαπιστωθεί η ορθότητα δράσης των διωκτικών αρχών.

Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 1982 ΚΑΙ ΜΕΤΑ

Όταν το ΠΑΣΟΚ θέσπισε το άσυλο το 1982 ήξερε πως απέναντι του είχε μια ανίσχυρη αριστερά. Μπορεί να θέσπισε το νόμο από την πίεση του κινήματος, αλλά μέσα από τη συνδιοίκηση των πανεπιστημίων, την καθεστωτική προσαρμογή της μείζονος αριστεράς και τη διάλυση της επαναστατικής, έπαιζε χωρίς αντίπαλο.

Επί της ουσίας το άσυλο το χρησιμοποίησαν μόνο ο αντιεξουσιαστικός χώρος και ομάδες της αντικαπιταλιστικής αριστεράς… κι αυτές στη δεκαετία του '80, κυρίως. Ο λόγος ήταν πως για πρώτη φορά από τη ίδρυση του Ελληνικού Κράτους το 19ο αιώνα, το εργατικό κίνημα και η αριστερά είχαν να αντιμετωπίσουν μια πραγματική κοινοβουλευτική δημοκρατία δυτικού τύπου. Έτσι αποκαλύφτηκαν τα στρατηγικά τους αδιέξοδα.

Για να μπορούσες να διατηρήσεις ζωντανή τη χρήση του ασύλου θα έπρεπε να εξηγήσεις με επαρκή πειθώ και σε μεγάλες πλειοψηφίες, γιατί χρειάζεται η κοινωνία ασφαλιστικές δικλίδες απέναντι στη Δημοκρατία, στη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση και στα συνδικαλισμένα σώματα ασφαλείας.

Το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ μέσα από την προσήλωση τους στις δημοκρατικές διαδικασίες μεταρρύθμισης του καπιταλισμού, δεν επέλεξαν ποτέ να δώσουν αυτή τη μάχη. Ακόμα και όταν έπαιρναν 30-40-50% στα πανεπιστήμια, κέρδιζαν όλους του λαϊκούς δήμους και ήταν πανίσχυροι στα συνδικάτα, δεν ξεπερνούσαν τη γραμμή νομιμότητας και καθωσπρεπισμού που έθετε η αστική δημοκρατία. Επέλεξαν, λοιπόν, να μουμιοποιήσουν το άσυλο, να το καταστήσουν ανενεργό, ένα φολκλορικό σύμβολο παρά να μπουν στη βάσανο της αντιπαράθεσης με τον καπιταλισμό.

Η δε εξωκοινοβουλευτική αριστερά, μέσα από τη συρρίκνωση της, δεν αισθάνεται κοινωνικά νομιμοποιημένη, και αναλώνεται σε θεωρητικές διακηρύξεις που αναπαράγουν το πρόβλημα της. Φυσικά, η περιορισμένη της εμβέλεια, αφήνει να αιωρείται κι ένα άλλο ερώτημα… Μήπως είναι προσχηματική η επίκληση – επί μία 20ετία – των «λιγοστών δυνάμεων», ενώ στην πραγματικότητα έχουμε μια κάμψη φρονήματος και πολιτικής στόχευσης; Μήπως έχουμε μια μετάλλαξη τους σε θεσμολαγνικές και νομιμόφρονες σέχτες;

Σήμερα η σύντομη περίοδος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, μας τελειώνει η Βαλκανική Κοινοβουλευτική Δικτατορία άνευ συναινέσεων διογκώνεται, και, δυστυχώς, η αριστερά «κουκιά σπέρνει». Συνεχίζει και λειτουργεί χωρίς να προσαρμόζει τις ταχτικές της. Την ώρα που όλο και περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας βάλλονται βάναυσα και ευθεία από τη Μνημονιακή μας κυβέρνηση, το άσυλο θα μπορούσε να είναι σύμβολο αντίστασης απέναντι στη Δημοκρατία «τους».  Συνδικαλιστές πραγματικοί (και όχι χαρτογιακάδες) δέχονται βιτριόλια, τραμπουκίζονϡ αι από μπράβους της εργοδοσίας, οι περισσότεροι απεργιακοί αγώνες κρίνονται «παράνομοι και καταχρηστικοί», δήμαρχοι που ξεφεύγουν από την διεκπαιρεωτική διαχείριση φοράνε χειροπέδες, οι μετανάστες είναι υπό διωγμό, ενώ θα αυξάνονται όλο και περισσότερο τα ατομικά φαινόμενα «παρανομίας» από άρνηση εισιτηρίου, μικροκλοπές σε σουπερμάρκετ, εξώσεις, παράνομες υδροδοτήσεις και ηλεκτροδοτήσεις από κομμένες παροχές λόγο χρεών, επιθέσεις σε πολιτικούς ή δικαστικούς επιμελητές σε εξώσεις, καταδίκες χρεοκοπημένων από χρέη σε ΤΕΒΕ και ΦΠΑ κλ! π.

Η «ΓΚΑΦΑ» ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Δυστυχώς, τα κομμάτια του ΣΥΡΙΖΑ που στελέχωσαν την οργάνωση συμπαράστασης στους απεργούς πείνας, συμπεριφέρθηκαν με μια ελαφρότητα που χαρακτηρίζει τις πολιτικές τους καταβολές.Η σύγχρονή ελληνική κοινωνία της Κρίσης θα εξωθεί τους πολίτες στην παρανομία.. είτε εξατομικοποιημένα είτε μέσω συλλογικών δράσεων, και αυτό το διακηρύσσει με κάθε σαφήνεια και προς πάσα κατεύθυνση.Πέρα από τα παραδείγματα καταστολής και τρομοκράτησης κοινωνικών αγώνων ή καθημερινών συμπεριφορών, το κράτος έχει βάλει τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι τα δύο καθεστωτικά κόμματα της αριστεράς.Για το μεν ΚΚΕ λίγο η υπόθεση Γερμανού, λίγο η επιστράτευση των ναυτεργατών και της απεργίας τους, το έχουν οδηγήσει να κάνει θεωρητική αντιπολίτευση και να διαδηλώνει προς το ΦΙΞ και το Μοναστηράκι, σε ακίνδυνους επαναστατικούς περιπάτους.

Για το δε ΣΥΡΙΖΑ η περίοδος του Δεκέμβρη 2008 τον οδήγησε σε μια περίοδο απίστευτου ξεβρακώματος.. Έπρεπε να επανέλθει με γοργούς ρυθμούς στην Ανανεωτική νομιμοφροσύνη. Τι υπογραφές με Βαρδινογιάννη για γήπεδο ΠΑΟ, τι νόμους για την αστυνομία, τι δίχρονη σιωπή για τους μετανάστες στο Κοράνι και τον Άγιο Παντελεήμονα.

Απ' ότι φαίνεται ένα κομμάτι του νόμισε πως είχε δώσει αρκετά εχέγγυα αστικού καθωσπρεπισμού και μπορούσε να διοργανώσει ένα απόλυτα ελεγχόμενο πολιτικό χάπενινγκ που να διακηρύσσει μια «αριστερή» πρωτοβουλία του. Δοκίμασε να έλθει σε συμφωνία με τις Πρυτανικές αρχές, αλλά, νόμιζε, πως μια απλή απόφαση του ΔΣ των φοιτητών θα του έδινε ανοχή στις ενέργειες του.

Πράγματι, σε μια προηγούμενη περίοδο αυτό θα ήταν εφικτό. Οι συγκεκριμένοι μετανάστες (οι οποίοι δεν είναι ούτε ανήμποροι ή υποκινούμενοι, ούτε και "αυτόνομοι" αλλά έχουν τις εκπροσωπήσεις τους όπως όλοι οι πολίτες) θα διαμαρτυρόντουσαν νόμιμα και εύρυθμα μέσα από ένα δημόσιο χώρο και ο ΣΥΝ θα περηφανευόταν πως αυτό είναι το κόμμα της δημοκρατικής διαμεσολάβησης ανάμεσα στους μετανάστες και στο κράτος. Θα «αποδείκνυε» πως υπάρχει δημοκρατικός (και αγωνιστικός τρόπος) διεκδίκησης των δικαιωμάτων κόντρα στους αριστερίστικους τυχοδιωκτισμούς ή στον ΚΚΕδικο εναγκαλισμό.

Και ξαφνικά διαπιστώσαμε αυτό που όλος ο κόσμος ψυλλιάζεται…

Το Ελληνικό Κράτος δεν κάνει ρούπι από τις θέσεις του. Για τα εισιτήρια, για το Μνημόνιο, για τους μισθούς, για τους μετανάστες… και φυσικά δεν ανέχεται απεργίες και «παρεκτροπές».

Και ξαφνικά διαπιστώσαμε πως η κίνηση τους χρειάζεται μια άλλη ηγεσία… Πως μας έχει τελειώσει η διαβούλευση με τους καθηγητές και το κράτος.

Όχι μόνο η Νομική, αλλά δεν βρέθηκε εδώ και μία βδομάδα μια Σύγκλητος, μία γενική συνέλευση ή ΔΣ φοιτητών που να «καλωσορίσει» τους μετανάστες.

Και ξαφνικά διαπιστώσαμε πως έπρεπε να διοργανώσουν «κατάληψη» και όχι «φιλοξενία».

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τραγωδία να διοργανώνεται μία μετωπική «σύγκρουση» από κομμάτια που έχουν μάθει να διαβουλεύονται με δημοκρατικούς όρους. Ηττήθηκαν… και ηττηθήκαμε, πριν καν δώσουμε τη μάχη.

ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΤΟΥ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ

Όταν καταρρέει το σύστημα της δημοκρατικής διαμεσολάβησης, γίνεται ακόμα πιο ορατή η έλλειψη μια Αριστεράς της Κοινωνικής Πόλωσης, της Σύγκρουσης Τάξεων και Συμφερόντων. Μια κοινωνική οργάνωση που να εξοπλίζει ιδεολογικά, πολιτικά και υλικά τη μάχη Ζωής ή Θανάτου που δίνεται καθημερινά.

Τις κλειστές πόρτες που συνάντησε ο Γιαννόπουλος, το Δίκτυο και η νεολαία ΣΥΝ τις αντιμετώπισε πέρυσι η Αφροδίτη Αλ – Σαλέχ ως σύμβουλος σε θέματα μετανάστευσης. Τις βρίσκουν καθημερινά ερμητικά μαντρωμένες οι κάθε καλοπροαίρετοι συνδικαλιστές.

Η αυτοαποκαλούμενη αντικαπιταλιστική αριστερά, έχει αναλωθεί επί δύο δεκαετίες στην προσπάθεια της «κοινωνικής γείωσης». Όμως η ατζέντα άλλαξε…  Δεν αρκεί να είσαι «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Δεν αρκεί να είσαι ο αγνός αριστερός συνδικαλιστής , γιατί και αυτή  η ιδιότητα βάλλεται.

Δυστυχώς και στην περίπτωση της Νομικής, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά, οδηγήθηκε σε πολιτική «ουράς» και καταγγελιολογίας, χωρίς να αρπάξει την ευκαιρία να προβάλλει μια διαφορετική αντιμετώπιση. Επικαλείται τους δυσμενείς συσχετισμούς, την ανετοιμότητα για μια τέτοια μάχη, αλλά δεν μας δίνει και μια μονάδα μέτρησης για να μετράμε την επαναστατική ετοιμότητα…

Πότε η επαναστατική αριστερά θα είναι «έτοιμη» να υψώσει τα στήθια της για το άσυλο; Πότε θα αισθανθεί σίγουρη ώστε να υπερασπίσει μια κατάληψη της Νομικής από μετανάστες;  Όταν βγάλει βουλευτές; Όταν τα μπλοκ της στις διαδηλώσεις φτάσουν τα 20, τα 50, τα 100 χιλιάδες κόσμο; Όταν πάρουν τη πλειοψηφία στα ΔΣ των σχολών; Η κοινωνική νομιμοποίηση που αναζητεί (και είναι, φυσικά, απαραίτητη) δεν θα έρθει με τα ίδια αστικά εργαλεία. Θα έρθει μέσα από μορφές αυτοοργάνωσης και κοινωνικού ελέγχου. Μέσα από επιτροπές πάλης. Μέσα από «νόμιμες» ή «παράνομες» δράσεις.

Ποτέ δεν χρησιμοποιείς τα ίδια όπλα για διαφορετικούς σκοπούς και σε διαφορετικές συνθήκες. Την ώρα που ο εχθρός βρίσκεται σε θέση μάχης, την ώρα που ξεσπάνε αυθόρμητες μαζικές αντιδράσεις από το Δεκέμβρη μέχρι την Κερατέα σε πείσμα, μάλιστα, της ηττοπάθειας της Αριστεράς.

Δεν είναι οι απεργοί πείνας που «δίνουν άλλοθι στην ακροδεξιά», δεν ήταν ο Δεκέμβρης «πρόωρος», δεν είναι οι Κούνεβες υπεραριστερές, δεν είναι οι «σφαλιαρωτές» του Χατζηδάκη, του Κακλαμάνη και του Παναγόπουλου «προβοκάτορες», δεν είναι «ανυπόμονοι» αυτοί που γιουχάρουν το Σαμαρά, τον Πάγκαλο και τον ΓΑΠ σε κάθε δημόσια εμφάνιση τους.

Η Αριστερά είναι που δεν μετατρέπει την οργή σε ένα ανατρεπτικό πολιτικό σχέδιο… ή, τουλάχιστον, δεν προσπαθεί, δεν προετοιμάζεται καν!

Όχι! Δεν πιεζόμαστε από ένα ιδεοληψίες, αλλά από το αδιέξοδο που μας έχει οδηγήσει η κρίση.

Gatouleas

Comments Off on Τελικά, πότε θα είμαστε “έτοιμοι” να υπερασπιστούμε το πανεπιστημιακό άσυλο;

Next »

css.php